Uzdrowiska i Sanatoria

Prawa ubezpieczonego do korzystania ze świadczeń z zakresu lecznictwa uzdrowiskowego regulują:

• ustawa z dnia 27.08.2004 r o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych,
• rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 15.12.2004 r. (Dz.U. Nr. 274 poz.2724), z późniejszymi zmianami (rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 6 kwietnia 2007 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie leczenia uzdrowiskowego)
• Zarządzenie Nr 66/2005 z dnia 27 września 2005 roku Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w sprawie: przyjęcia do stosowania w Narodowym Funduszu Zdrowia “Zasad potwierdzania skierowań na leczenie uzdrowiskowe w oddziałach wojewódzkich Narodowego Funduszu Zdrowia”.

Przepisy te określają sposób wystawiania skierowania na leczenie uzdrowiskowe przez lekarza ubezpieczenia zdrowotnego, tryb potwierdzania skierowania oraz wysokość odpłatności świadczeniobiorcy za koszty zakwaterowania i wyżywienia w sanatorium uzdrowiskowym.

Lecznictwo uzdrowiskowe prowadzone jest przy wykorzystaniu urządzeń lecznictwa uzdrowiskowego służących do leczniczego wykorzystania naturalnych surowców leczniczych oraz właściwości leczniczych klimatu (np.: pijalnie uzdrowiskowe, tężnie, parki, ścieżki ruchowe, urządzone odcinki wybrzeża morskiego, lecznicze i rehabilitacyjne baseny uzdrowiskowe, urządzone podziemne wyrobiska górnicze).

Zakładami lecznictwa uzdrowiskowego są:

• szpitale uzdrowiskowe;
• sanatoria uzdrowiskowe;
• prewentoria uzdrowiskowe dla dzieci;
• przychodnie uzdrowiskowe.

Leczenie uzdrowiskowe przysługuje osobom ubezpieczonym w Narodowym Funduszu Zdrowia na podstawie skierowania wystawionego przez lekarza ubezpieczenia zdrowotnego.

O miejscu leczenia uzdrowiskowego decyduje lekarz specjalista zatrudniony w oddziale wojewódzkim Narodowego Funduszu Zdrowia Funduszu w oparciu o dane na temat stanu zdrowia jakie są zawarte w skierowaniu. W zależności od schorzenia pacjenci kierowani są do uzdrowiska o odpowiednim profilu leczenia.

Kierunki lecznicze uzdrowisk określone zostały w ustawie z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz.U.05.167.1399). Należą do nich:

• choroby ortopedyczno-urazowe;
• choroby układu nerwowego;
• choroby reumatologiczne;
• choroby kardiologiczne i nadciśnienie;
• choroby naczyń obwodowych;
• choroby górnych dróg oddechowych;
• choroby dolnych dróg oddechowych;
• choroby układu trawienia;
• cukrzyca;
• otyłość;
• choroby endokrynologiczne;
• osteoporoza;
• choroby skóry;
• choroby kobiece;
• choroby nerek i dróg moczowych;
• choroby krwi i układu krwiotwórczego;
• choroby oka i przydatków oka.

Przy kierowaniu i kwalifikowaniu pacjentów do zakładów lecznictwa uzdrowiskowego lekarze wystawiający skierowanie na leczenie uzdrowiskowe albo zaświadczenie o braku przeciwwskazań do korzystania z danego rodzaju świadczeń zdrowotnych w danym uzdrowisku uwzględniają:

• przebieg choroby, będącej podstawą do leczenia uzdrowiskowego, i przebieg tej choroby;
• choroby współistniejące u pacjenta;
• stan ogólny pacjenta, w szczególności wydolność (układu krążenia, układu oddechowego, nerek) i zdolność do samoobsługi;
• efekty przebytego w przeszłości leczenia uzdrowiskowego, jeżeli pacjent kolejny raz korzysta z tej formy opieki.

Przeciwwskazania ogólne i kardiologiczne do leczenia uzdrowiskowego określa załącznik nr 1, a przeciwwskazania do leczenia uzdrowiskowego dzieci, załącznik nr 3 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 lutego 2007 r. w sprawie zasad kierowania i kwalifikacji pacjentów do zakładów lecznictwa uzdrowiskowego (Dz.U.07.44.285).